Wat zegt de Bijbel?
De ontmaskering van wereldrijken en de eeuwige strijd om heerschappij
Wanneer men alles samenbrengt, ontstaat een patroon dat in de Bijbel allang bekend is. Niet als complottheorie, maar als terugkerende werkelijkheid in de geschiedenis van wereldrijken. De Schrift spreekt consequent over machten, rijken en koninkrijken die opkomen, zich verheffen boven volkeren en uiteindelijk ten val komen door hun eigen hoogmoed. Wat in de hedendaagse geopolitiek zichtbaar wordt, is geen nieuw fenomeen, maar een herhaling van wat reeds is beschreven vanaf Babel tot Rome, en van Egypte tot het laatste wereldrijk.
De chaos die zichtbaar is in machtsverschuivingen, internationale spanningen, financiële instabiliteit en bestuurlijke hysterie, is geen toeval. In Bijbelse zin is chaos vaak het gevolg van een orde die door God zelf wordt afgebroken. Niet omdat God chaos liefheeft, maar omdat menselijke systemen die gebouwd zijn op ongerechtigheid, onderdrukking en bedrog geen bestaansrecht hebben op lange termijn. De Schrift laat zien dat God wereldrijken gebruikt, maar ze ook zonder pardon verplettert zodra zij hun grens overschrijden.
“De Allerhoogste heerst over het koningschap der mensen, en Hij geeft het aan wie Hij wil.” Daniël 4:17
Dit principe loopt als een rode draad door de Bijbel. Nebukadnezar dacht dat Babylon zijn eigen verdienste was. Farao dacht dat Egypte onaantastbaar was. Assyrië zag zichzelf als onoverwinnelijk. Rome beschouwde zich als eeuwig. Allen dachten dat zij de geschiedenis bestuurden, maar allen werden zij door God zelf neergehaald, vaak juist op het moment van hun grootste macht.
Wat in de voorgaande delen zichtbaar wordt, is een wereldorde die zichzelf heeft uitgeroepen tot moreel, juridisch en economisch hoogste gezag. Een orde die niet alleen volkeren bestuurt, maar ook waarheid, meningsuiting, geldstromen en zelfs geschiedenis herschrijft. Dat is precies het punt waarop de Bijbel spreekt over rijken die zich niet langer beperken tot bestuur, maar zich verheffen tot goddelijke status.
“En de koning zal doen naar zijn welgevallen, en hij zal zich verheffen en groot maken boven elke god, en tegen de God der goden zal hij wonderlijke dingen spreken.” Daniël 11:36
Dit gaat niet over één man, één president of één regering. Het gaat over systemen. Over bestuursstructuren die denken buiten verantwoording te staan. Dat is ook waarom de Bijbel zo vaak spreekt over hoererij in verband met rijken. Niet seksueel, maar politiek en economisch: verbintenissen die gebaseerd zijn op macht, geld en onderdrukking, niet op recht en waarheid.
De internationale structuren die in de eerdere delen zijn beschreven, passen naadloos in dit Bijbelse kader. Organisaties zonder verantwoording, zonder transparantie, met juridische immuniteit, opererend boven nationale wetten, zijn geen modern verschijnsel, maar de hedendaagse vorm van wat de Schrift “Babylon” noemt. Babylon is geen stad alleen, maar een systeem: een wereldorde die zichzelf tot norm verheft en volkeren tot handelswaar reduceert.
“En de kooplieden der aarde zijn rijk geworden uit de kracht van haar weelderigheid.” Openbaring 18:3
Wanneer een dergelijk systeem begint te wankelen, ontstaat paniek. Niet onder gewone mensen, maar onder machthebbers, bankiers, bestuurders en handelaren. Dat is exact wat zichtbaar wordt wanneer valuta’s onder druk komen, obligaties hun vertrouwen verliezen en censuur toeneemt. Censuur is in Bijbelse zin altijd een teken van zwakte, nooit van kracht. Wie waarheid bezit, hoeft haar niet te onderdrukken.
“Want er is niets bedekt dat niet geopenbaard zal worden, en niets verborgen dat niet bekend zal worden.” Lukas 12:2
Daarom gaat openbaring altijd vooraf aan oordeel. Eerst wordt zichtbaar wat verborgen was. Eerst komen verbanden aan het licht. Eerst wordt de hypocrisie blootgelegd. Pas daarna volgt de val. Dat verklaart waarom onthullingen, lekken, interne conflicten en openlijke machtsstrijd vaak toenemen vlak vóór grote geopolitieke en economische breuken.
De Schrift laat ook zien dat God soms heersers gebruikt die zelf geen volledig inzicht hebben in hun rol. Zij denken hun eigen agenda te volgen, terwijl zij in werkelijkheid worden ingezet om bestaande machten te breken. Dat maakt hen niet rechtvaardig, maar wel functioneel binnen Gods plan.
“Ik verwekte hem in gerechtigheid, en al zijn wegen zal Ik recht maken.” Jesaja 45:13
Dit werd gezegd over Kores, een heidense koning, geen vrome man, maar wel een instrument. Dat principe is onveranderd. God gebruikt geen perfecte mensen, maar Hij gebruikt wel wie beschikbaar is om een systeem te doorbreken dat zijn tijd heeft gehad.
Deze Bijbelse conclusie laat zien dat wat op het wereldtoneel gebeurt, niet losstaat van de Schrift. Integendeel. Het volgt een patroon dat al duizenden jaren vastligt. Chaos is geen bewijs van afwezigheid van orde, maar vaak het teken dat een oude orde wordt afgebroken om plaats te maken voor iets anders.
Babylon, geld en het oordeel over economische machten
Wanneer we verder kijken dan macht en politiek alleen, wordt duidelijk dat de kern van het Bijbelse oordeel vrijwel altijd ligt bij geld, handel en economische overheersing. Wereldrijken vallen zelden uitsluitend door oorlog; zij vallen omdat hun economische fundament rot is geworden. De Schrift spreekt niet voor niets uitvoerig over weegschalen, schuld, rente, handelaren en koopmannen. Geld is nooit neutraal. Het openbaart waar vertrouwen werkelijk ligt.
In de Bijbel is Babylon het archetype van een economisch wereldsysteem dat zichzelf tot middelpunt van alles maakt. Babylon is geen lokaal rijk, maar een internationaal netwerk waarin koningen, handelaren en machthebbers elkaar vinden in wederzijds voordeel. Het is een systeem waarin winst belangrijker is dan recht, en stabiliteit belangrijker dan waarheid. Dat is precies waarom Babylon in de Schrift altijd valt wanneer zij denkt onaantastbaar te zijn.
“Gij zegt in uw hart: Ik ben, en niemand meer buiten mij; ik zal niet als weduwe zitten, en geen kinderenloosheid kennen.” Jesaja 47:8
Dit is de taal van zelfgenoegzaamheid. Van een systeem dat denkt zichzelf in stand te kunnen houden zonder verantwoording. In de hedendaagse context zien we dat terug in financiële markten die losgezongen zijn van reële waarde, in valuta die niet langer gedekt zijn, en in schuldconstructies die alleen kunnen blijven bestaan zolang vertrouwen niet verdwijnt. Zodra vertrouwen breekt, stort het hele bouwwerk in.
We hebben eerder laten zien hoe obligatiemarkten, valuta’s en financiële structuren onder druk komen te staan. In Bijbelse termen is dat geen verrassing. De Schrift laat zien dat economische ineenstorting vaak het instrument is waarmee God een hoogmoedig systeem oordeelt. Niet door één klap, maar door een plotselinge omslag waarin niemand meer wil kopen wat gisteren nog als veilig werd gezien.
“De kooplieden van deze dingen, die door haar rijk zijn geworden, zullen van verre staan uit vrees voor haar pijniging.” Openbaring 18:15
Let op wat hier gebeurt. De handelaren staan op afstand. Niet uit verdriet om onrecht, maar uit angst om hun eigen verlies. Dat is kenmerkend. Wanneer Babylon valt, is er geen solidariteit, geen trouw, geen onderlinge redding. Iedereen denkt alleen aan zichzelf. Dat zien we ook terug wanneer kapitaal vlucht, markten kantelen en landen elkaar laten vallen zodra het economisch niet meer uitkomt.
De Schrift benadrukt dat Babylon niet alleen rijk is, maar ook dronken van haar rijkdom. Rijkdom wordt geen middel meer, maar een identiteit. Het systeem kan zich geen morele grenzen meer permitteren, want elke grens betekent verlies. Daarom verdwijnen waarheid, recht en verantwoordelijkheid altijd als eerste wanneer geld de hoogste waarde wordt.
“Uw zilver is tot schuim geworden, uw wijn vermengd met water.” Jesaja 1:22
Dit is een messcherpe beschrijving van monetaire ontwaarding. Vermenging. Verdunning. Wat zuiver was, wordt opgeblazen. Wat betrouwbaar was, wordt kunstmatig in stand gehouden. Dat is precies wat gebeurt wanneer valuta hun anker verliezen en economieën draaien op schuld in plaats van arbeid en productie. Het lijkt te werken, totdat het ineens niet meer werkt.
In Openbaring wordt het oordeel over Babylon expliciet gekoppeld aan snelheid. Niet langzaam, niet geleidelijk, maar plotseling. Dat is een belangrijk Bijbels principe. Systemen die lang stabiel lijken, kunnen in één uur vallen.
“Want in één uur is zo’n grote rijkdom verwoest.” Openbaring 18:17
Dat verklaart waarom de Bijbel geen vertrouwen stelt in financiële zekerheden. Niet omdat bezit verkeerd is, maar omdat vertrouwen in bezit altijd eindigt in teleurstelling. De Schrift maakt een scherp onderscheid tussen rijkdom bezitten en rijkdom dienen. Babylon dient rijkdom. Israël werd juist gewaarschuwd dat rijkdom nooit het fundament mocht worden.
“Gij zult in uw hart niet zeggen: mijn kracht en de sterkte van mijn hand heeft mij dit vermogen verkregen.” Deuteronomium 8:17
Wanneer een volk of een systeem dit toch zegt, begint het oordeel. Niet uit wraak, maar omdat zelfverheffing onvermijdelijk leidt tot misbruik. En misbruik roept altijd een einde over zichzelf af. Daarom is de val van economische machten in de Bijbel nooit een tragedie, maar een noodzakelijke correctie.
We hebben laten zien hoe vertrouwen in bepaalde valuta’s, markten en instituties begint te wankelen. Bijbels gezien is dat geen reden tot paniek, maar tot nuchterheid. De Schrift leert niet dat Gods volk Babylon moet redden, maar dat het haar moet herkennen en zich er niet aan vast moet klampen.
“Gaat uit van haar, Mijn volk, opdat gij geen gemeenschap hebt aan haar zonden en opdat gij van haar plagen niet ontvangt.” Openbaring 18:4
Dit is geen geografische oproep, maar een geestelijke en praktische houding. Vertrouw haar niet. Leef niet van haar beloften. Bouw je zekerheid niet op haar stabiliteit. Want Babylon belooft altijd veiligheid, maar levert uiteindelijk leegte.
Het einde van wereldsystemen en het begin van herstel
Wanneer de Bijbel spreekt over het vallen van rijken en systemen, doet zij dat nooit zonder tegelijk te wijzen op wat daarna komt. De Schrift is geen boek van ondergang, maar van overgang. Wat voor de wereld voelt als instorting, wordt in Bijbelse zin vaak beschreven als scheiding. Niet alles valt tegelijk, en niet alles is bedoeld om te verdwijnen. Wat verdwijnt, is wat geen recht van bestaan meer heeft.
Dit is een essentieel punt. Veel mensen lezen profetische teksten alsof zij uitsluitend over vernietiging gaan, maar dat is een mislezing. Het oordeel over Babylon is niet het einde van de geschiedenis, maar het einde van een fase. God breekt geen systemen af zonder tegelijk ruimte te maken voor iets anders. De val van een wereldorde is in de Schrift altijd gekoppeld aan het herstellen van orde, niet aan blijvende chaos.
“Want zo zegt de HEERE: Wanneer te Babel zeventig jaren vervuld zijn, zal Ik u bezoeken, en Mijn goed woord over u verwekken.” Jeremia 29:10
Zelfs ballingschap had een eindpunt. Zelfs oordeel kende een termijn. Dat leert ons dat geen enkel wereldsysteem eeuwig is, maar ook dat geen enkele breuk zinloos is. Wat vandaag uiteenvalt, deed dat omdat het zijn functie heeft verloren. Het probleem is niet dat systemen verdwijnen, maar dat mensen hun hoop eraan hebben verbonden.
In de eerdere delen werd zichtbaar hoe internationale structuren, economische machten en politieke allianties beginnen te wankelen. Dat roept angst op, vooral bij hen die hun identiteit, zekerheid en toekomst daaraan hebben gekoppeld. De Bijbel beschrijft dat exact zo. Wanneer Babylon valt, wenen de koningen en kooplieden niet om recht, maar om verlies.
“En de koningen der aarde, die met haar gehoereerd hebben, zullen haar bewenen en beklagen.” Openbaring 18:9
Daartegenover staat een heel ander perspectief, dat vaak wordt vergeten. De val van Babylon betekent namelijk ruimte voor herstel van wat verdrukt werd. De Schrift laat zien dat wereldsystemen altijd floreren ten koste van anderen. Hun rijkdom is gebouwd op ongelijkheid, hun stabiliteit op onderdrukking, hun orde op leugen. Wanneer zo’n systeem verdwijnt, wordt dat wat onderdrukt was weer zichtbaar.
“De steen die de bouwlieden verworpen hebben, die is tot een hoeksteen geworden.” Psalm 118:22
Dit principe geldt niet alleen voor personen, maar ook voor volkeren en structuren. Wat genegeerd werd, keert terug. Wat veracht werd, wordt hersteld. Dat is waarom de Bijbel spreekt over een omkering van verhoudingen. Hoog wordt laag, en laag wordt verhoogd. Niet uit sentiment, maar omdat waarheid uiteindelijk niet onderdrukt kan blijven.
De overgangsperiode tussen val en herstel is echter nooit rustig. De Bijbel is daar eerlijk over. In die fase nemen verwarring, tegenstrijdige signalen, machtsstrijd en desinformatie toe. Oude machten proberen hun positie te behouden, nieuwe krachten zijn nog niet zichtbaar. Dat is de fase waarin veel mensen nu leven. Niet in het einde, maar in de tussenruimte.
“Want God is geen God van verwarring, maar van vrede.” 1 Korinthe 14:33
Dat betekent niet dat verwarring afwezig is, maar dat zij niet het einddoel is. Verwarring is tijdelijk. Zij ontstaat wanneer oude zekerheden verdwijnen, maar nieuwe structuren nog niet zijn gevestigd. De fout die velen maken, is dat zij in die fase terug willen naar het oude, omdat het bekend voelt. De Bijbel waarschuwt daar nadrukkelijk voor.
“Gedenkt niet de vorige dingen, en let niet op de dingen van vroeger.” Jesaja 43:18
Dit is geen oproep tot vergeetachtigheid, maar tot loslaten. Wie vasthoudt aan een systeem dat door God zelf wordt afgebroken, plaatst zich tegenover het proces van herstel. Daarom zegt de Schrift niet: red Babylon, maar: ga eruit. Niet fysiek, maar in vertrouwen, verwachting en oriëntatie.
Herstel begint altijd bij heroriëntatie. Niet op markten, niet op machtsblokken, niet op instituties, maar op recht, waarheid en verantwoordelijkheid. Dat is waarom de Bijbel herstel nooit loskoppelt van gerechtigheid. Zonder gerechtigheid is elk nieuw systeem slechts een herhaling in andere vorm.
“Gerechtigheid verhoogt een volk, maar zonde is een schandvlek der natiën.” Spreuken 14:34
Dit is geen morele slogan, maar een wetmatigheid. Volkeren die hun fundament leggen in recht, blijven staan. Volkeren die bouwen op winst, macht en controle, vallen vroeg of laat. Dat gold voor Egypte, Assyrië, Babylon en Rome, en dat geldt nog steeds.
Wat we nu meemaken, is geen einde van de wereld, maar het einde van een wereldorde. Dat onderscheid is cruciaal. De Bijbel spreekt niet over een vacuüm na de val van Babylon, maar over het zichtbaar worden van een andere orde. Niet onmiddellijk, niet zonder strijd, maar onvermijdelijk.
Standvastigheid, nuchterheid en leven buiten Babylon
Wanneer wereldsystemen beginnen te wankelen, ontstaat er altijd een tweedeling. Niet zozeer tussen landen of ideologieën, maar tussen houdingen. De Bijbel maakt daarin een scherp onderscheid. Er zijn zij die in paniek raken en koste wat het kost proberen vast te houden aan wat verdwijnt, en er zijn zij die begrijpen dat standvastigheid niet hetzelfde is als vasthouden. Standvastigheid is niet het redden van een oud systeem, maar het blijven staan wanneer dat systeem verdwijnt.
De Schrift roept nergens op tot hysterie. Integendeel. Juist in tijden van overgang klinkt steeds weer de oproep tot nuchterheid. Niet tot passiviteit, maar tot helderheid. Wie begrijpt dat wereldrijken komen en gaan, raakt niet verstrikt in angst of overdreven hoop op tijdelijke oplossingen. Dat is waarom de Bijbel zo vaak spreekt over waakzaamheid, niet als zenuwachtige alertheid, maar als innerlijke rust te midden van verandering.
“Maar gij, broeders, zijt niet in duisternis, zodat die dag u als een dief zou overvallen.” 1 Thessalonicenzen 5:4
Dit vers laat zien dat inzicht het verschil maakt. Niet iedereen wordt overvallen. Niet iedereen raakt verrast. Zij die patronen herkennen, begrijpen dat instorting geen plotseling toeval is, maar het gevolg van lange processen. Daarom zegt de Schrift niet dat het volk van God gevrijwaard is van verandering, maar wel dat het niet in duisternis hoeft te leven.
Een belangrijk punt dat vaak wordt gemist, is dat de Bijbel niet oproept tot het bouwen van een alternatief wereldrijk. Dat is cruciaal. Babylon wordt niet vervangen door een nieuw menselijk systeem, maar door herstel op kleinere schaal: recht in plaats van macht, verantwoordelijkheid in plaats van anonimiteit, waarheid in plaats van narratief. Dat gebeurt niet via één centrale structuur, maar via mensen en gemeenschappen die weigeren mee te draaien in leugen.
“Wie trouw is in het minste, is ook trouw in het grote.” Lukas 16:10
Dit principe staat haaks op hoe wereldsystemen denken. Babylon denkt groot, centraal, schaalbaar. De Schrift denkt relationeel, lokaal en verantwoordelijk. Dat is ook waarom grote structuren zo kwetsbaar zijn. Zij verliezen het contact met werkelijkheid, terwijl kleine, rechtvaardige structuren juist veerkrachtig zijn.
Leven buiten Babylon betekent daarom niet afzondering, maar onafhankelijkheid van haar beloften. Het betekent niet dat men geen geld gebruikt, geen systemen kent of geen samenleving heeft, maar dat men zijn vertrouwen er niet aan ontleent. Babylon vraagt altijd om loyaliteit. De Bijbel vraagt om trouw. Dat verschil is fundamenteel.
“Gij kunt niet God dienen en de Mammon.” Mattheüs 6:24
Mammon is geen munt, maar een systeem van vertrouwen. Zodra zekerheid wordt ontleend aan geld, macht of structuur, wordt dat systeem een afgod. Babylon eist aanbidding in ruil voor stabiliteit. De Schrift weigert die ruil. Dat is waarom Gods volk altijd een vreemd volk is geweest binnen grote rijken. Niet rebels, maar onafhankelijk.
In tijden van overgang ontstaat vaak ook de verleiding om nieuwe machthebbers te idealiseren. Dat is een oude fout. De Bijbel waarschuwt daar expliciet voor. Geen mens, geen leider, geen staat is de oplossing. Mensen kunnen instrumenten zijn, maar nooit het fundament. Wie dat vergeet, zal opnieuw teleurgesteld worden.
“Vertrouwt niet op prinsen, op een mensenkind, bij wie geen heil is.” Psalm 146:3
Dit betekent niet dat leiders er niet toe doen, maar dat zij nooit dragers van hoop mogen worden. Hoop die rust op mensen wordt altijd beschaamd. Hoop die rust op waarheid blijft staan, ook wanneer structuren verdwijnen.
Daarom is nuchterheid zo belangrijk. Niet cynisme, niet fanatisme, maar een rustige vastheid. De Schrift beschrijft dat als blijven doen wat juist is, ongeacht de omstandigheden. Recht spreken, eerlijk handelen, verantwoordelijkheid nemen, en niet meegesleept worden door angst of propaganda.
“Hij heeft u bekendgemaakt, o mens, wat goed is; en wat eist de HEERE van u dan recht te doen, goedertierenheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen?” Micha 6:8
Dat is geen groot politiek programma. Dat is een levenshouding. En juist die houding maakt mensen bestand tegen de val van systemen. Wie zo leeft, hoeft niet te vluchten wanneer Babylon valt, want hij heeft er nooit in gewoond.
Herstel, blijvende orde en het Bijbelse toekomstperspectief
Wanneer de Bijbel spreekt over de toekomst na het vallen van wereldsystemen, doet zij dat zonder vaagheid en zonder mystiek. Er wordt geen utopisch menselijk project aangekondigd, maar een herstelde orde waarin recht, waarheid en verantwoordelijkheid weer de norm zijn. Dat herstel komt niet voort uit menselijke planning, maar uit het wegvallen van alles wat die orde in de weg stond. Daarom is het einde van Babylon geen doel op zich, maar een noodzakelijke voorwaarde.
De Schrift laat zien dat God nooit een leegte achterlaat. Waar onrecht wordt weggenomen, ontstaat ruimte. Waar leugen instort, wordt waarheid zichtbaar. Waar onderdrukking eindigt, komt ademruimte. Dat is geen plotseling paradijs, maar een proces van herstel waarin wat gezond is weer kan wortelen. Dit staat haaks op de angst dat zonder grote centrale systemen chaos zou regeren. In Bijbelse zin is het juist andersom: ware chaos ontstaat wanneer orde kunstmatig in stand wordt gehouden.
“En Ik zal u geven herders naar Mijn hart, die u weiden zullen met kennis en verstand.” Jeremia 3:15
Herstel begint altijd met leiding die niet heerst, maar dient. Niet anoniem, niet boven de wet, maar aanspreekbaar. Dat is waarom de Bijbel consequent afrekent met koningen, bestuurders en elites die zichzelf onschendbaar achten. Blijvende orde kan alleen bestaan waar verantwoordelijkheid bestaat. Zodra macht losraakt van verantwoording, begint het verval opnieuw.
Eerder werd duidelijk dat veel moderne structuren juist gebouwd zijn op onschendbaarheid, immuniteit en afstand. Dat is precies wat hen onhoudbaar maakt. De Schrift leert dat ware stabiliteit nooit top-down wordt opgelegd, maar groeit vanuit rechtvaardige verhoudingen. Dat geldt voor gezinnen, gemeenschappen en volkeren.
“En het werk der gerechtigheid zal vrede zijn, en de uitwerking der gerechtigheid rust en zekerheid tot in eeuwigheid.” Jesaja 32:17
Dit vers is fundamenteel. Vrede is geen politiek product, maar het gevolg van gerechtigheid. Zekerheid is geen financieel instrument, maar de vrucht van recht. Dat is waarom systemen die proberen vrede af te dwingen zonder gerechtigheid uiteindelijk altijd geweld, censuur en dwang nodig hebben. Zij missen het fundament.
De Bijbel spreekt ook duidelijk over de duur van herstel. Het is geen onmiddellijke triomf, maar een periode waarin waarheid zich opnieuw moet vestigen. Dat vraagt geduld, volharding en onderscheidingsvermogen. Niet iedereen zal dit willen of kunnen zien. Sommigen zullen blijven verlangen naar de oude orde, simpelweg omdat zij daar voordeel van hadden.
“Zij genezen de breuk van Mijn volk lichtvaardig, zeggende: vrede, vrede, doch er is geen vrede.” Jeremia 6:14
Dit is een ernstige waarschuwing. Elke poging om terug te keren naar een systeem dat door God zelf wordt ontmanteld, is een valse vrede. Het is een pleister op een breuk die genezing vereist. Daarom zullen er altijd stemmen zijn die snelle oplossingen beloven, stabiliteit zonder verandering, orde zonder waarheid. De Schrift noemt dat misleiding.
Het toekomstperspectief van de Bijbel is daarom niet gericht op behoud van wat was, maar op vestiging van wat standhoudt. Dat is geen menselijke wereldstaat, geen technocratische orde en geen financieel regime, maar een samenleving waarin recht, waarheid en verantwoordelijkheid weer herkenbaar zijn. Dat begint klein, maar is duurzaam.
“Want het Koninkrijk Gods is niet gelegen in woorden, maar in kracht.” 1 Korinthe 4:20
Kracht hier betekent geen geweld, maar werkelijkheid. Dat wat echt is, houdt stand. Dat wat kunstmatig is, verdwijnt. Zo eenvoudig is het Bijbelse perspectief. Daarom hoeft men de toekomst niet te vrezen. Wat verdwijnt, was al leeg. Wat blijft, was al waar.
Hiermee wil ik deze studie afsluiten. Niet met angst, niet met sensatie, maar met nuchtere zekerheid. Wereldsystemen vallen. Dat is altijd zo geweest. Maar orde verdwijnt niet. Zij keert terug, steeds weer, waar mensen weigeren te leven van leugen en kiezen voor waarheid, ongeacht de prijs.
“De HEERE zal Koning zijn over de ganse aarde; te dien dage zal de HEERE één zijn en Zijn Naam één.” Zacharia 14:9
Dat is geen slogan, maar een eindpunt. Geen chaos, maar een blijvende orde. Geen Babylon meer, maar waarheid die niet meer onderdrukt kan worden. Dat is het perspectief waarin alles wat besproken is, uiteindelijk thuishoort.
