Door Arnold Kennedy
Inleiding
Deze studie is ontstaan vanuit de vaststelling dat er een diepgaande verschuiving heeft plaatsgevonden binnen het religieuze landschap, een verschuiving die zelden openlijk wordt benoemd maar overal zichtbaar is voor wie bereid is om werkelijk te kijken. Wat vandaag de dag doorgaat voor christelijk geloof, blijkt in toenemende mate losgezongen te zijn van de structuur, de taal en de begrenzingen van de Schrift zelf. Niet door een plotselinge breuk, maar door een langzaam, gestage beweging waarin betekenis is verschoven, woorden zijn opgerekt en fundamenten zijn vervangen zonder dat de meeste mensen het hebben opgemerkt. Deze studie is geschreven omdat die ontwikkeling niet neutraal is en ook niet onschuldig. Zij wijst in een duidelijke richting, en die richting is Babylon.
Babylon is in de Bijbel nooit slechts een stad geweest. Vanaf Genesis tot Openbaring fungeert Babylon als symbool van menselijke hoogmoed, van het streven naar eenheid zonder God, van orde zonder gehoorzaamheid en van macht zonder waarheid. De kern van Babylon is niet chaos, maar juist een kunstmatige orde die ontstaat door vermenging. Vermenging van waarheid en leugen, van Goddelijke wet en menselijke regelgeving, van heilig en profaan. Precies daarin schuilt haar kracht, want wat vermengd is, is moeilijk te onderscheiden. Deze studie laat zien dat het moderne kerkelijke systeem, in al zijn denominaties en varianten, steeds dieper verstrikt is geraakt in dit Babylonische principe.
Een van de meest opvallende kenmerken van deze ontwikkeling is de obsessie met eenheid. Eenheid wordt gepresenteerd als hoogste goed, als morele maatstaf en zelfs als bewijs van godsvrucht. Maar deze eenheid is niet gebaseerd op gehoorzaamheid aan Gods geboden, noch op trouw aan Zijn beloften. Zij is gebaseerd op het wegpoetsen van verschillen die volgens de Schrift juist wezenlijk zijn. Rassen, volken, identiteit, roeping en verkiezing worden niet langer gezien als door God ingestelde realiteiten, maar als menselijke constructies die moeten verdwijnen. In naam van liefde, vrede en inclusiviteit wordt de Bijbelse orde ontmanteld en vervangen door een universeel religieus systeem waarin iedereen moet passen. Dit is geen toevallige ontwikkeling, maar een directe voortzetting van het streven dat al zichtbaar was bij de torenbouw van Babel.
De kerken spelen hierin een centrale rol. Niet alleen doordat zij deze ideeën verspreiden, maar vooral doordat zij hun geestelijke gezag inzetten om weerstand te neutraliseren. Waar de Schrift oproept tot scheiding, wordt nu samenwerking gepredikt. Waar gehoorzaamheid wordt geëist, wordt nu relativering aangeboden. Waar God duidelijke grenzen stelt, worden deze hervertaald tot symboliek of ‘culturele context’. Op die manier wordt het Woord van God niet openlijk verworpen, maar langzaam ontmanteld. De Bijbel blijft formeel aanwezig, maar zijn kracht wordt uitgehold door interpretaties die precies datgene ontkennen wat er letterlijk staat.
Deze studie maakt duidelijk dat dit proces niet nieuw is. Het is eerder voorgekomen, telkens wanneer Gods volk zich liet meeslepen door systemen die aantrekkelijk leken, maar uiteindelijk uitliepen op oordeel. Wat vandaag anders is, is de schaal en de snelheid. Dankzij mondiale instituties, internationale samenwerking en religieuze netwerken is de Babylonische gedachte niet langer regionaal, maar wereldwijd. De taal mag verschillen, de kern is overal dezelfde. Eén wereld, één visie, één moreel kader, losgemaakt van Gods wet en vervangen door de wet van de mens. De kerk fungeert daarbij als morele legitimatie, als spiritueel decorstuk dat deze ontwikkeling een heilig sausje geeft.
Een cruciaal punt dat in deze studie uitvoerig wordt behandeld, is de verdraaiing van het begrip ‘Israël’. Door Israël los te koppelen van afstamming en te herdefiniëren als een abstract geloofsconcept, wordt de hele Bijbelse structuur onderuitgehaald. Profetieën verliezen hun adres, beloften hun ontvangers en oordelen hun doelwit. Alles wordt vloeibaar, toepasbaar op iedereen en daarmee uiteindelijk betekenisloos. Deze herdefinitie is geen onschuldige theologische keuze, maar een noodzakelijke stap om het Babylonische wereldbeeld overeind te houden. Zolang Israël een concreet volk blijft met een specifieke roeping, vormt dat een onoverkomelijk obstakel voor universele religieuze eenheid.
De studie laat zien dat deze ontwikkeling niet slechts een theologische dwaling is, maar een ernstige misleiding met verstrekkende gevolgen. Wanneer mensen worden geleerd dat gehoorzaamheid optioneel is, dat grenzen discriminerend zijn en dat waarheid relatief is, worden zij weerloos. Niet alleen tegenover politieke macht, maar ook tegenover religieuze manipulatie. Babylon bouwt geen torens meer van baksteen, maar van doctrines, emoties en morele slogans. En net als vroeger wordt God daarbij buiten spel gezet, terwijl men toch beweert in Zijn naam te handelen.
Deze waarschuwing dient niet in abstracte zin, maar als uitnodiging tot serieus onderzoek. Niet oppervlakkig, niet selectief, maar grondig en eerlijk. De teksten die in deze studie worden besproken, spreken voor zichzelf. Ze vragen geen creatieve herinterpretatie, maar gehoorzaamheid. Ze vragen geen consensus, maar trouw. Wie bereid is om deze studie zonder vooringenomenheid te lezen, zal merken dat veel vanzelfsprekendheden waarop het moderne kerkelijke denken rust, geen Bijbelse basis hebben. Dat besef is ongemakkelijk, maar noodzakelijk.
De keuze waar deze studie toe leidt, is dezelfde keuze die door de hele Schrift heen klinkt. Meegaan met de stroom van Babylon, of eruit komen. Meedoen aan de heropbouw van een systeem dat God zal oordelen, of vasthouden aan wat Hij van het begin af aan heeft ingesteld. Deze studie pretendeert niet populair te zijn, maar wel helder. Niet verzachtend, maar eerlijk. Niet gericht op bevestiging, maar op waarheid. In een tijd waarin verwarring wordt verheven tot deugd, is duidelijkheid geen luxe, maar een plicht.
Als we kijken naar de hele beweging naar een wereldregering, zien we dat het einde van een lang proces naar de wederopbouw van Babylon dichterbij komt, net zoals we zien in Genesis 11:1. “En de hele aarde had één taal en één spraak”. Deze beweging gaat richting “één taal en één spraak” en het wegwerken van raciale verschillen, samen met het vervangen van de wet van God door de wet van de mens. De “één taal” is de wet van de mens. Als de mens wetten maakt, maakt hij zichzelf tot een god. Daarom zal God dit Babylon ‘de grote’ vernietigen. Wat deed God hier in het verleden aan?
Gen. 11:6-11 En de HEERE zei: Zie, het volk is één en zij hebben allen één taal; en dit beginnen zij te doen; en nu zal niets hen weerhouden, wat zij zich voorgenomen hebben te doen. Laten wij afdalen en verwarren daar hun taal, zodat zij elkaars spraak niet meer verstaan. En de HEERE verstrooide hen van daar over de hele aarde, en zij hielden op met de bouw van de stad. Daarom wordt de naam ervan Babel genoemd, omdat de HEENE daar de taal van de hele aarde verwarde, en van daar verstrooide de HEENE hen over de hele aarde.
WAT EERDER GEBEURDE, ZAL OPNIEUW GEBEUREN
Openbaring 18:1-4 “En na deze dingen zag ik een andere engel uit de hemel neerdalen, die grote macht had, en de aarde werd verlicht door zijn heerlijkheid. En hij riep met luide stem, zeggende: Het grote Babylon is gevallen, is gevallen, en is een woonplaats van duivels geworden, en een schuilplaats van alle onreine geesten, en een kooi van alle onreine en verfoeilijke vogels. Want alle volken hebben gedronken van de wijn van de toorn van haar hoererij, en de koningen der aarde hebben hoererij met haar bedreven, en de kooplieden der aarde zijn rijk geworden door de overvloed van haar weelde. En ik hoorde een andere stem uit de hemel, die zei: Kom uit haar, mijn volk, opdat gij geen deel hebt aan haar zonden en niet van haar plagen ontvangt.”
Dit gedeelte van de Schrift eindigt met een waarschuwing. Net als de waarschuwing in de tijd van Noach wordt deze waarschuwing door de kerken in het algemeen genegeerd. Ze “gaan naar binnen” in plaats van “naar buiten te komen”. Omdat de meeste kerken zich niet realiseren dat ze een aantal doctrines aanhangen die hun oorsprong vinden in Rome, “sluiten ze zich aan bij de stormloop” terug naar Rome met zijn “universele”, eentalige en oecumenische kerkleer.
Priesters, pastors en predikanten hebben zich verenigd en onderwijzen doctrines, de geboden van mensen. Deze bevelen eenheid aan in plaats van de scheiding en gehoorzaamheid aan de “geboden van God” die door God worden geëist. Zoals Jezus bevestigde: “Als jullie mij liefhebben, houd dan mijn geboden” – [Johannes 14:15].
“BABYLON” BEGRIJPEN
‘Babylon’ betekent ‘verwarring door vermenging’; het woord wordt gebruikt als symbool voor het sociale en economische wereldsysteem dat in strijd is met de wet van God.
Er zijn twee belangrijke dingen die essentieel zijn om Babylon te begrijpen. Ten eerste vertelt de Bijbel ons dat Babylon werd gebouwd door de zonen van Cham, van waaruit Nimrod en de Madonna-Kind-religie, of het systeem van aanbidding, voortkwamen. Wat werd opgezet was een vorm van regering die in tegenstelling stond tot de heerschappij van Noach en Sem. De Kanaänitische ‘wereld’ was vervloekt en bestemd om dienaren van Sem te zijn [Gen. 9:25]. De Kanaänitische religie streeft naar één taal en één spraak. Later, na de apostolische periode, beweerde Rome alle beloften aan Israël te hebben geërfd, waardoor het een vals ‘Israël’ en een rivaliserende religie creëerde, net zoals Ham had gedaan.
Als zelfbenoemde ‘universele’ kerk beweerde Rome ook dat in de Schrift, bijvoorbeeld in ‘God had de wereld zo lief’ en ‘ Gaat heen in de hele wereld‘ de ‘wereld’ de betekenis had van ‘de hele wereld – universeel’, waarover Rome gezag claimde, dat wil zeggen over elk ras op aarde. Zo zou onder Rome de aarde één religieuze taal hebben onder een universele paus. Alle wegen leiden terug naar Rome. Dat geldt voor iedereen behalve degenen die begrijpen wat Rome inhoudt en die weten dat de ‘wereld’ of ‘kosmos’ in het Grieks verwijst naar die specifieke kosmos in elke context. In het geval van de twee cruciale bijbelteksten hierboven is de context kosmos die van Israël, waar Jezus spreekt tot een ‘Meester in Israël’. Het heeft nooit de betekenis gehad van oikomene, dat in brede zin verwijst naar de hele bekende wereld, zoals Rome beweert. Als we lezen over Satan, “die de hele wereld misleidt” [Openb. 12:9], is de ‘wereld’ hier oikomene, dat symbool staat voor het universalisme dat Rome vertegenwoordigt.
De Verenigde Naties, de Wereldkerk en Rome proberen samen de wereldwijde Kanaänitische religie, die alle rassen omvat, weer op te bouwen. De Verenigde Naties worden ‘god’ en hebben Rome achter zich staan. Voor de Verenigde Naties en de meeste kerken is het bijbelse geloof in de exclusiviteit van Israël ‘racisme’ en een gruwel, ook al zit er geen ‘haat’ in.
‘Racisme’ is de grootste zonde geworden voor degenen die de wet van de mens steunen. Jezus zal terugkomen om deze Kanaänitische vijand te vernietigen en er wordt ons verteld: ‘En op die dag zal er geen Kanaäniet meer zijn in het huis van de HEER van de hemelse machten’ [Zach. 14:21].
De opvatting dat ‘alle rassen’ gelijk zijn, zal dan worden vernietigd, en dit geldt ook voor degenen onder Gods volk die niet geloven wat hun God zegt.
Het aanvaarden van de universele ‘één wereld’-leer van Rome betekent het ontkennen van vele eenvoudige en directe uitspraken van Jezus, de profeten en de apostelen. Bij het lezen van de in dit artikel geciteerde verzen moet aandacht worden besteed aan wat vetgedrukt en onderstreept is, omdat dit veel woorden bespaart. We zullen kijken naar een dertigtal verkeerde leerstellingen van de moderne kerken die worden gebruikt om het Babylonische concept van oecumenische ‘eenheid’ te ondersteunen. We gaan niet in op andere praktische zaken zoals woekerrente, bankieren, borgstelling, echtscheiding, moraal, handel en commercie, en alle bewijzen van de goddeloze eigenschappen van Babylon zoals die in de Schrift worden getoond. Ook gaan we in dit artikel niet in op de kwesties van genade en wet. Gods volk, zoals gedefinieerd in de Schrift, moet een keuze maken: “Kom uit haar, mijn volk, opdat gij geen deel hebt aan haar zonden en niet van haar plagen ontvangt”. Dit artikel is bedoeld om te helpen vanuit een leerstellig standpunt.
Opgemerkt moet worden dat de meeste denominaties en onafhankelijke kerken geen bijbelvertalingen meer gebruiken; ze gebruiken bijvoorbeeld “The Living Bible”, een parafrase, en de N.I.V., een “dynamische equivalent” maar geen vertaling. De Babylonische doctrines zijn verweven in een verdraaiing van het Woord van God door de gebruikte bewoordingen.
NAAR WELKE ‘WERELD’ WERD JEZUS GESTUURD EN NAAR WELKE WERELD STUURDE HIJ ZIJN DISCIPELEN?
Johannes 20:21 “Toen zei Jezus opnieuw tegen hen: Vrede zij met jullie. Zoals mijn Vader mij heeft gestuurd, ZO OOK stuur ik jullie.”
Er is niet veel studie voor nodig om te concluderen naar wie de profeten zeiden dat Jezus zou worden gestuurd. Evenzo stuurde Jezus Zijn discipelen naar Israël. Het “zo ook” is van toepassing op de discipelen van vandaag.
Matteüs 15:24 “Maar Hij antwoordde en zei: Ik ben niet gezonden dan tot de verloren schapen van het huis van Israël.”
Matteüs 10:5-6 “Deze twaalf zond Jezus uit en gaf hun de volgende opdracht: Ga niet naar de heidenen en ga geen stad van de Samaritanen binnen, maar ga liever naar de verloren schapen van het huis van Israël.”
Er zijn 88 verwijzingen naar ‘eerder’ [als mallon] voor wie de betekenis van dit vers wil betwisten. Het is populair om deze beperking tot Israël te ontkennen en te zeggen: “Nou, dat was toen, maar nu…”. De simpele vraag die gesteld moet worden is: “Wanneer precies zou het veranderd zijn van Israël naar alle volken”? Het was na Pinksteren niet veranderd. De kerken hebben geen antwoord. De toepassing op Israël verandert niet, zelfs niet tot het einde der tijden, zoals Jezus zegt tegen de Israëlieten tot wie Hij sprak:
Matt. 10:22-24 “En gij zult door allen gehaat worden om Mijns naams wil; maar wie volhardt tot het einde, die zal gered worden.”
Maar als ze je in deze stad lastigvallen, ga dan naar een andere stad, want ik zeg je echt: je hebt nog niet alle steden van Israëlbezocht voordat de Mensenzoon komt.
De “steden van Israël” zijn niet de steden van andere volkeren. Israël is in de Bijbel een volk, geen plaats. Nu kunnen we kijken naar een andere groep uitspraken in de Bijbel die dezelfde duidelijke beperking laten zien, waardoor de toepassing alleen geldt voor het volk van Israël. Denk eens na over wat er in de onderstaande verzen wordt benadrukt.
Lucas 1:16 “En velen van de kinderen van Israël zal hij bekeren tot de Heer, hun God.”
Lucas 1:55 “Hij heeft Zijn dienaar Israël geholpen, in herinnering aan Zijn barmhartigheid, zoals Hij gesproken heeft tot onze vaderen, tot Abraham en tot zijn nageslacht voor altijd”.
Lucas 1:68-9 “Gezegend zij de Here God van Israël, want Hij heeft Zijn volk bezocht en verlost. En Hij heeft voor ons een hoorn van heil opgewekt in het huis van Zijn dienaar David… zoals Hij gesproken heeft door de mond van Zijn heilige profeten… om de barmhartigheid te doen die beloofd is aan onze vaderen…
Lukas 1:77 ”Om Zijn volk kennis van het heil te geven door de vergeving van hun zonden”.
Lucas 2:34 “Zie, dit Kind is bestemd voor de opstanding van velen in Israël.”
Matteüs 2:6 “En gij, Bethlehem, in het land van Juda, bent niet de minste onder de vorsten van Juda; want uit u zal een Heerser voortkomen, die mijn volk Israël zal regeren.”
Johannes 1:31 “Maar opdat Hij geopenbaard zou worden aan Israël, daarom ben ik gekomen om met water te dopen”.
Handelingen 5:30 “De God van onze vaderen heeft Jezus opgewekt… om een Prins en een Verlosser te zijn… om berouw te schenken aan Israël”.
Zelfs in dit vroege stadium kunnen we zien dat al deze dingen in tegenspraak zijn met en een beperking vormen voor de manier waarop “Gaat heen in de hele wereld” en “God had de wereld zo lief” door de kerken op Babylonische wijze op alle volken worden toegepast.
WAT DOET BABYLON MET “MIJN VOLK ISRAËL”?
De kerken hebben het voorbeeld van Rome gevolgd in hun vastberadenheid om de aarde één taal en één spraak te maken. Om dit te bereiken moeten ze de woorden “Mijn volk Israël” een andere betekenis geven, dat wil zeggen dat ze ‘Israël’ moeten veranderen in een andere identiteit die ze de “kerk” noemen, die alle andere rassen zou moeten omvatten, of anders Israël moet uitsluiten. Ze moeten elke leerstelling aanpassen om aan dit concept te voldoen. De belangrijkste verandering die wordt doorgevoerd, is het veranderen van de betekenis van ‘Israël’ van een ras naar een geloof. Het is heel makkelijk om aan te tonen dat dit niet op de juiste manier kan worden gedaan. Kijk eerst naar het volgende vers en stel dan enkele vragen.
Matteüs 1:21 ‘En zij zal een zoon baren, en gij zult zijn naam Jezus noemen, want hij zal zijn volk redden van hun zonden’.
Zijn deze mensen ‘zijn volk’ VOORDAT ze gered zijn, of niet? Aangezien ‘volk’ hier laos is, wat volgens Strongs Dictionary ‘allen die van dezelfde afkomst en taal zijn’ betekent, hoe kan het dan op alle rassen van toepassing zijn?
Deze passage blijkt een vervulling te zijn van een profetie die aan Israël is gedaan: “ ”Zie, een maagd zal zwanger worden en een zoon baren, en zij zullen hem de naam Immanuël geven, wat vertaald betekent: God met ons”. Deze profetie in Jesaja 7:14 werd gedaan aan het huis van David, en daarom geldt de vervulling ervan niet voor anderen buiten Israël. Maar de wereldkerk ontkent dit en zegt dat alle bovenstaande verzen over Israël en de verloren schapen verkeerd worden geïnterpreteerd als ze beperkt blijven tot Israëlieten; daarom proberen ze ‘spirituele’ interpretaties toe te voegen. Ze ontkennen ook wat de profeten van Israël over Israël hebben geprofeteerd, en alle andere Schriftgedeelten die kunnen worden aangehaald om de isolatie van Israël als “Zijn volk” te bevestigen.
WIE IS ISRAËL VANDAAG DE DAG?
Tegenwoordig horen we mensen worden omschreven als ‘Kaukasisch’ zonder te beseffen dat dit verwijst naar hun oorsprong. Kaukasia is het gebied waar het huis van Israël in ballingschap werd gevoerd, zoals beschreven in het Oude Testament. De geschiedenis vermeldt de latere verplaatsing van deze stammen naar het westen, richting de Britse eilanden. Van daaruit vinden we vandaag de dag veel van dezezelfde mensen verspreid over de hele wereld. In wezen zijn zij nog steeds ‘Israël’, het volk dat de Bijbel voor altijd onderscheidt van alle andere volkeren. De mensen die zich met hen hebben vermengd, zijn geen Israëlieten.
ENKELE FOUTEN VAN DE BABYLONISCHE KERKEN
De kerken hebben een lange traditie die teruggaat tot veel van de kerkvaders. Wat is er gebeurd? Rome was de drijvende kracht achter een identiteitsverandering, waarvoor in geen enkele profetie voorzieningen zijn getroffen. Het volk van Israël werd omgevormd tot een multiraciale ‘kerk’ in een opnieuw gedefinieerde betekenis. Om de universele doctrines over rassen te kunnen accommoderen, moeten zij vele belangrijke fouten onderwijzen:
FOUT ÉÉN: Jezus kwam om iedereen van elk ras eeuwig leven te geven.
Dit is niet waar, want in Handelingen 13:48 zegt Paulus: “Allen die voorbestemd waren voor het eeuwige leven”, dus we weten dat er mensen waren die niet voorbestemd waren. De grammatica is hier onvolmaakt, en natuurlijk was dit lang na Pinksteren en dus nog steeds geldig. De basis is niet geloof!
FOUT TWEE: Iedereen kan de mysteries van het Koninkrijk begrijpen.
Dit is de verkeerde conclusie van het universalisme, want in Mattheüs 13:11 antwoordde Jezus: “Omdat het jullie gegeven is om de mysteries van het Koninkrijk der Hemelen te kennen, maar aan hen is het niet gegeven”. We weten dus dat er mensen zijn aan wie het niet gegeven is. Dit wordt bevestigd door de passieve en voltooide vorm van de zin, dat wil zeggen het is het resultaat van een handeling in het verleden, en niet alleen een individuele keuze van een persoon.
FOUT DRIE: Iedereen kan geloven.
In Johannes 6:65 zegt Jezus: “Niemand komt tot Mij, tenzij het hem door Mijn Vader gegeven is.” Dit is ook passief. We weten dus dat dit niet voor iedereen geldt, en dat het ook niet alleen een individuele keuze van iemand is.
FOUT VIER: Jezus werd gekwetst voor de hele mensheid.
Hebreeën 9:28 Zo is ook Christus eenmaal geofferd om de zonden van velen te dragen; en voor hen die naar Hem uitzien, zal Hij een tweede keer verschijnen, zonder zonde, tot redding. “Velen” betekent niet iedereen, en dus weten we dat de evangelieschrijvers het eens zijn met de beperking in Jesaja 53: “Om de overtreding van ”mijn volk“ is Hij geslagen”. “Mijn volk” is Israël.
FOUT VIJF: Iedereen kan de Zoon van God komen aanbidden.
Dit is niet waar, want de profeten van Israël voorspelden dat de Messias naar Israël zou komen. Er is geen profetische stroming die zegt dat Jezus naar een ander land dan Israël zou komen.
Mattheüs 21:37 Ten slotte stuurde hij zijn zoon naar hen toe, zeggende: Zij zullen mijn zoon eerbiedigen.
“Naar hen” omvat niemand anders dan Israël, naar wie de profeten waren gezonden en over wie Jezus sprak. Jezus richtte zich hier tot niet-Israëlitische Joodse leiders.
FOUT ZES: Iedereen die dat wil, kan God horen.
Johannes 8:43 Waarom begrijpen jullie mijn taal niet? Omdat jullie mijn woorden niet kunnen horen. Dit was gericht tot de Edomitische leiders van het jodendom, van wie Jezus zei dat ze “van beneden” afkomstig waren. In Johannes 8:42-43 zegt Jezus dat degenen die “van boven” zijn verwekt vanaf hun conceptie, kunnen horen, en dat degenen “van beneden” Zijn woorden niet kunnen horen. Jezus zegt: “Wie oren heeft, die hore.” . Dus we weten dat sommigen kunnen ‘horen’ en anderen niet. In Psalm 147:19-20, Handelingen 10:36 en Handelingen 13:26 kunnen we lezen over het Woord dat aan Israël is gegeven. Aangezien “het geloof komt door het horen, en het horen door het Woord van God” [Rom. 10:17], hoe kunnen degenen die niet kunnen horen dan ooit bekeerd worden?
FOUT ZEVEN: Iedereen kan en wordt door God in de tuin van God geplant.
Dit populaire idee heeft geen basis in de Bijbel.
Matteüs 15:13-14 Maar Hij antwoordde en zei: Elke plant, die mijn hemelse Vader niet
geplant heeft, zal worden uitgerukt. Laat ze maar: het zijn blinde leiders van blinden. En als een blinde een blinde leidt, vallen ze allebei in de kuil.
Jezus vertelt ons dat het onkruid in Gods tuin door de ‘vijand’ is geplant en dat er dus mensen zijn die niet door God zijn geplant en die zullen worden uitgeroeid. Merk op dat deze mensen in de kerken te vinden zijn.
FOUT ACHT: Israël bestaat nu ‘de kerk’ die bestaat uit gelovigen van alle rassen.
Wat vaak vergeten wordt, zijn de vele uitspraken die laten zien dat Gods volk al Zijn volk was voordat Hij kwam om te redden, bijvoorbeeld:
Psalm 111:9: ‘Hij heeft verlossing gezonden aan zijn volk.
Lucas 1:68: ‘Want hij heeft zijn volk bezocht en verlost.’
Mattheüs 1:21: ‘ Je zult hem Jezus noemen, want hij zal zijn volk redden van hun zonden.
Jesaja 49:7 “Zo zegt de HEER, de Verlosser van Israël, … de Heilige van Israël, en hij zal jou kiezen.”
Het is altijd alleen Israël dat gekozen wordt.
Galaten 4:5 Om hen die onder de wet waren te verlossen, opdat wij het recht van zoonschap zouden verkrijgen.
Alleen Israël had het wetverbond, en dus kon alleen Israël verlost worden van het overtreden ervan. Maar de Babylonische kerken zeggen dat mensen Gods volk worden door “gered” te worden, in de populaire verkeerde betekenis van dat woord.
FOUT NEGEN: Er is een ‘natuurlijk Israël’, meestal de Joden genoemd, en ook een ‘geestelijk Israël’, meestal de Kerk genoemd.
Dit kan niet kloppen, omdat de nieuwtestamentische geschriften geen onenigheid of verandering laten zien ten opzichte van wat er in de wet, de psalmen en de profeten staat. Het zal voor sommige mensen een schok zijn om te beseffen dat de exclusiviteit van Israël als onderwerp door het hele Nieuwe Testament heen gaat. Dit gaat in tegen de traditionele leer dat Israël nu ‘ de kerk’ is en dat deze kerk multiraciaal is. Verlossing van het verbroken wetverbond kan nooit multiraciaal of universeel zijn, omdat alleen Israël de wet als verbond kreeg. Geen enkel ander volk kan een nieuw verbond hebben, omdat het voor hen niet ‘nieuw’ zou zijn. De harmonie die wordt genoemd met betrekking tot de wet die alleen aan Israël is gegeven, wordt ruimschoots bevestigd in het Nieuwe Testament. Een grondige studie zal duidelijkheid scheppen over de uitdrukking “Israël naar het vlees”, die vaak verkeerd wordt gebruikt om een argument te ondersteunen. God heeft duidelijk gemaakt dat Hij niets zou doen tenzij Hij het aan Zijn dienaren, de profeten, zou openbaren [Amos 3:7]. Deze profeten van Israël ondersteunen geen van deze [of andere] populaire ideeën die in de Babylonische kerken worden gepropageerd. Dat wil zeggen dat deze ideeën niet als thema in het Oude Testament te vinden zijn, noch in het Nieuwe Testament als vervulling van profetieën.
Het is helemaal niet juist om de Joden ‘Israël’ te noemen. De Encyclopedia Judaica zegt: “Het moderne jodendom is Edom” en geeft ook toe dat het moderne jodendom uit meerdere rassen bestaat, zoals we weten. Uit de Schrift weten we: “In Isaak zullen zij zaad worden genoemd” en dat Esau [Edom] daar niet bij hoort. God zegt zelfs dat Hij Edom haat. – [Mal. 1:1-2 en Romeinen 9:13]. Zou Edom dan deel kunnen uitmaken van de ‘wereld’ of kosmos die “God zo liefhad”?
