Het falen van het oude en moderne onderwijs
Voormalig president Johnson zei in 1965 in een toespraak voor de National Education Association in Madison Square Garden: “Onderwijs zal, meer dan welke andere kracht ook, de burger van de toekomst vormen. Die burger zal op zijn beurt de grootsheid van onze samenleving bepalen.”
Tijdens de studentenopstand van de jaren zestig waarschuwde een nationale leider: “We leven in een tijdperk van anarchie, zowel in het buitenland als in eigen land … Hier in de Verenigde Staten worden grote universiteiten systematisch vernietigd.”
Waarom zijn de centra van onderwijsverspreiding, ook al is het momenteel vrij rustig, broedplaatsen van burgerlijke ongehoorzaamheid, moreel en seksueel verval, losbandigheid en experimenteren met drugs?
Omdat er iets drastisch mis is met het moderne onderwijs! Het grootste deel van het moderne onderwijs leert oplossingen voor de problemen van de mensheid door middel van materialistische middelen, terwijl de echte problemen van de mens liggen in een verkeerde mentale en spirituele benadering.
In plaats van kennis te verspreiden die de toenemende problemen van het land kan oplossen, is het onderwijs zelf een grote crisis geworden! Net als alle andere problemen waarmee we worden geconfronteerd, ondermijnen de problemen in het onderwijs – vanaf de kleuterschool – de stabiliteit van het land. Nu dreigen lelijke raciale problemen voor grote verstoringen in ons schoolsysteem te zorgen. Zowel leraren als leerlingen zijn gefrustreerd, boos, ontevreden en komen in opstand!
Geld is niet de oplossing geweest
Ongeëvenaard in de geschiedenis hebben Amerikanen (en andere landen) miljarden en miljarden aan belastinggeld met hoge prioriteit gestoken in gigantische moderne onderwijsfaciliteiten – van basisscholen tot multiversiteiten.
Burger- en regeringsleiders hebben hun hoop gevestigd op modern onderwijs om jongeren uit te rusten en te inspireren met de juiste doelen, waarden, kennis, begrip en zelfdiscipline om hun gemeenschappen en natie te versterken.
Maar er is iets misgegaan. Het onderwijs heeft niet opgeleverd wat iedereen had gehoopt. Er ontbreekt iets fundamenteels in het moderne onderwijs!
Het moderne onderwijs is er niet in geslaagd de juiste waardevolle doelen en waarden te bieden die jongeren zouden inspireren om zichzelf te disciplineren om nationale, gemeenschaps- of persoonlijke crises of behoeften het hoofd te bieden.
De Romeinen raakten geleidelijk aan in dezelfde onderwijsvalkuil.
In tegenstelling tot latere ontwikkelingen was het onderwijs in het vroege Rome nauw verbonden met duidelijk omschreven doelen en waarden. Het was duidelijk gericht op karakter en doelgerichtheid. Het was onderwijs om te voldoen aan duidelijke verantwoordelijkheden ten opzichte van het gezin, de gemeenschap en de natie; een voorbereiding om de realiteit met kracht en bekwaamheid tegemoet te treden.
Later, in de Republiek, werden onder invloed van de Griekse cultuur basisscholen, middelbare scholen en hogescholen voor retorica en filosofie opgericht. Deze laatste waren gebaseerd op de werken van zogenaamde “grote” heidense auteurs, met name Homerus. De Romeinen wilden even gecultiveerd zijn als de onderworpen volkeren en vazallen, met name de Grieken. Daarom richtten ze scholen op naar Hellenistisch model om te kunnen concurreren met die in het oosten, in Athene en Rhodos. Bouwde geen karakter op. Maar geleidelijk aan, onder invloed van rijkdom, gemak en het commerciële leven binnen het rijk, raakte karaktervorming in de vergetelheid.
“De Romeinse scholen (afgezien van de filosofen) beweerden niet meer te doen dan een bepaalde tak van wetenschap bijbrengen. Ze beweerden niet karakter te vormen, religie, patriottisme of moraliteit te onderwijzen, en sommige oude leraren waren notoir slecht toegerust voor dergelijk onderwijs …
“Toch heerste er zeker het gevoel dat een schoolmeester meer moest zijn dan alleen een leraar, dat hij de plaats van een ouder moest innemen, misschien zelfs die morele begeleiding moest bieden die sommige Romeinse gezinnen duidelijk niet konden bieden” (Roman Civilization, p. 208, gedeelte door m. L. Clarke, onder redactie van J.P.V.D. Balsdon).
Als we kijken naar het onderwijs aan Romeinse jongeren in de eerste eeuw van onze jaartelling, “zien we dat verschillende voorwaarden voor goed onderwijs helaas ontbreken. Het morele, sociale en intellectuele klimaat was niet gezond; er was geen grootse visie op de opvoeding van de hele mens …” (E. B. Castle, Ancient Education and Today, p. 124).
“Karakter” is geen zaak van het onderwijs
Het falen om “de hele mens op te leiden”? Scholen die weinig of geen nadruk leggen op “karakter”, “moraliteit”, ‘religie’ en “patriottisme”? Hoe vergelijkbaar met de aanpak van een groot deel van het moderne openbare onderwijs.
Enkele jaren geleden merkte een oudere pedagoog op dat Amerikaanse instellingen voor hoger onderwijs “prachtige splinters” voortbrachten in plaats van goed opgeleide mannen en vrouwen. Hij zei: “Negen tiende van onze faculteiten zijn saai, simpelweg omdat ze buiten hun specialisme domkoppen zijn.”
In navolging van het patroon van het latere Rome zei een professor aan een staatsuniversiteit (voormalig collegevoorzitter) onlangs: “Het is niet onze taak om karakter te vormen. Ik betwijfel of sommigen van ons daarvoor gekwalificeerd zijn.
”Universiteiten zijn geen kerken, klinieken of zelfs ouders. Of een student zijn dienstplichtkaart verbrandt, deelneemt aan een burgerrechtenmars, seksuele activiteiten heeft voor of buiten het huwelijk, zwanger raakt, naar de kerk gaat, de hele dag slaapt of de hele nacht drinkt, is niet echt de zorg van een onderwijsinstelling.”
Gewoon het vermogen ontwikkelen om materiële kennis op te nemen, dat is het moderne concept van onderwijs.
Ondertussen storten moraal en waarden in
Studenten krijgen steeds vaker te horen dat er “geen morele absoluten” zijn, geen solide waarden om morele keuzes of beslissingen in het leven te sturen.
Is het dan verrassend dat twee op de drie studenten vinden dat het niet verkeerd is als mannen en vrouwen seks hebben voor het huwelijk – vooral als de deelnemers zeggen dat ze “verliefd” zijn? Of dat er een SOA-epidemie onder jongeren heerst? Uit een enquête bleek dat zelfs in gevallen waarin de deelnemers niet beweren “verliefd” te zijn, de helft van alle ondervraagden het idee van seks voor het huwelijk nog steeds accepteerde.
Het moderne onderwijs heeft een voortrekkersrol gespeeld in de morele en seksuele revolutie! Het moderne onderwijs moet zijn deel van de schuld op zich nemen voor het vernietigen van echte waarden!
Irrelevant onderwijs
“Het is behoorlijk deprimerend om te zien wat er in de wereld gebeurt”, zei een studente aan de Universiteit van Californië, “en te beseffen dat je opleiding je niet in staat stelt om daar iets aan te doen.”
Ze is geen radicaal. Ze heeft nooit gedemonstreerd. Zij, en miljoenen anderen zoals zij, zullen afstuderen met lof en diepe ontgoocheling.
Onlangs schreef John Fischer, redacteur van Harper’s Magazine, dat de fragmenten van kennis waarvoor de meeste jongeren hun kostbare jaren verspillen, slechts “stukjes en beetjes zijn die niet bij elkaar passen en geen gemeenschappelijk doel hebben … De typische liberale kunstacademie heeft geen duidelijk omschreven doelstellingen. Het biedt slechts een smorgasbord aan cursussen, in de hoop dat als een student een paar hapjes neemt van de humanioratafel, plus een snack van wetenschap en een garnering van kunst of antropologie, hij misschien tevoorschijn komt als ‘een gecultiveerd mens’ – wat dat ook moge betekenen” (Harper’s Magazine, september 1969).
Nutteloze kennis, verspilde tijd
Zie nu de schokkende parallel in de Romeinse geschiedenis.
“Over het geheel genomen moeten we toegeven dat de scholen in de meest glorieuze periode van het rijk volledig hebben gefaald in het vervullen van de taken die we vandaag de dag van onze scholen verwachten [geschreven in 1940]. Ze ondermijnden in plaats van versterkten de moraal van de kinderen, ze behandelden de lichamen van de kinderen verkeerd in plaats van ze te ontwikkelen, en als ze erin slaagden hun geest van een bepaalde hoeveelheid informatie te voorzien, waren ze niet berekend op het uitvoeren van een hogere of nobelere taak.”
Met andere woorden, de stukjes kennis die Romeinse kinderen leerden, hadden geen verband met een hoog ideaal van persoonlijk karakter, nationale doelen of waardesysteem.
De historicus Carcopino schrijft verder: “De leerlingen verlieten de school met de zware bagage van een paar moeizaam verworven praktische en alledaagse begrippen die zo weinig waarde hadden dat Vegetius in de vierde eeuw niet als vanzelfsprekend kon aannemen dat nieuwe rekruten voor het leger voldoende geletterd zouden zijn om de boeken van het korps bij te houden … Het volksonderwijs in Rome was toen een mislukking” (Jerome Carcopino, Daily Life in Ancient Rome, pp. 106-107).
Wat zien we vandaag de dag? Middelbare scholieren en afgestudeerden die niet kunnen lezen, schrijven of spellen, die niet voorbereid zijn om in hun levensonderhoud te voorzien, die vaak zowel moreel als fysiek ongeschikt zijn.
Veel af te leren
Wat het hoger onderwijs betreft, besteedden de Romeinen buitensporig veel aandacht aan retorica bij het opleiden van mannen voor hogere functies als advocaat en bestuurder.
“In plaats van jonge mannen voor te bereiden op de praktijk in de rechtbank … wensten de scholen [voor retorica] hen aan een volstrekt onwerkelijke sfeer en stuurden ze hen de wereld in met veel af te leren” (Roman Civilization, p. 209, gedeelte door M. L. Clarke).
Opnieuw vertelt de Romeinse historicus Carcopino ons: “… De Romeinen zagen geen nut op lange termijn in ongeïnteresseerd onderzoek … ze verzamelden de resultaten van onderzoek en namen de kant-en-klare wetenschap over in hun boeken, zonder de behoefte te voelen om deze uit te breiden of zelfs maar te verifiëren” (op. cit., p. 113).
Met andere woorden, Romeinse studenten slikten alles wat hen als “kennis” werd voorgeschoteld klakkeloos voor, maar controleerden zelden de waarheid ervan.
De filosofische denkrichting verspreidde blijkbaar zelfs het idee dat er niet zoiets bestond als onveranderlijke waarheid. De Romeinse gouverneur Pilatus, die geconfronteerd werd met Jezus Christus die het begrip waarheid ter sprake bracht, antwoordde: “Wat is waarheid?” (Johannes 18:38). Pilatus was een product van het Romeinse onderwijs. Net als veel ontwikkelde studenten van vandaag geloofde hij niet in onveranderlijke waarheden of waarden!
Het antwoord op Pilatus’ vraag over de waarheid is overigens te vinden in het Evangelie van Johannes: “Uw woord is waarheid” (Johannes 17:17).
Het rijk ondermijnd
Door dit onderwijs en de overdreven nadruk op een luxueus leven en materialisme waren de geesten van de geschoolde burgers van Rome afgestompt.
“In deze sfeer van luie tevredenheid gingen de bevoorrechte klassen, en vooral de stedelijke middenklasse, hun idealen zoeken in plezier en het nastreven van winst … Creatief genie nam af … [die door onderwijs juist had moeten worden aangewakkerd]. Er werden geen nieuwe artistieke ontdekkingen gedaan … de pen, het graveergereedschap en het potlood produceerden zeer gekruid werk, dat de geest kon aantrekken en vermaken, maar niet in staat was om deze te verheffen en te inspireren” (M. Rostovtzeff, Rome, p. 322) . Historici merken met verbazing op dat er, afgezien van enkele religieuze geschriften, in de jaren 400 na Christus geen opmerkelijke literaire werken werden geproduceerd. Toch was die periode gevuld met monumentale gebeurtenissen.
Er waren weinig grote mannen of literaire werken die anderen inspireerden tot grote prestaties – geen Abraham Lincolns, geen Winston Churchills. En vandaag de dag lijken de meest aantrekkelijke en populaire werken publicaties te zijn met prikkelende seks, pornografie of geweld – niet met karaktervorming of natievorming.
Maar Rome was onverschillig: “Onder de schitterende buitenkant van het Romeinse Rijk voelen we het falen van creatieve kracht … we voelen de vermoeidheid en onverschilligheid die niet alleen de cultuur van de staat ondermijnden, maar ook het politieke systeem, de militaire kracht en de economische vooruitgang” (Rostovtzeff, pp. 322-323).
Een inspiratieloze, materialistische opvoeding speelde een rol bij het verdraaien van de aloude waarden van het Romeinse Rijk!
Wereldcrisis, een product van verkeerde waarden
Een boom wordt gekend aan zijn vruchten. Wat zijn de vruchten geweest van het onderwijs – zowel in de oudheid als in de moderne tijd? Heeft het onderwijs de kwalen van de mensheid opgelost?
In 1964 zei Dr. Benjamin E. Mays, president van Morehouse College in Atlanta, Georgia, tijdens een conferentie aan de Universiteit van Michigan: “We hebben meer hoogopgeleide mensen dan ooit tevoren in de geschiedenis; we hebben meer mensen met een universitair diploma, maar onze mensheid is een zieke mensheid … Het is niet kennis die we nodig hebben; kennis hebben we. De mensheid heeft behoefte aan iets spiritueels.“
Toch zegt God paradoxaal genoeg: ”Mijn volk gaat ten onder door gebrek aan kennis …” (Hosea 4:6). Het gebrek dat hier wordt beschreven, betreft echter niet materiële, wetenschappelijke kennis, maar de kennis van de ware waarden. Het is een gebrek aan kennis van God en Zijn manier van leven. Dit soort kennis heeft de wereld verworpen (zelfde vers – laatste deel).
Een sterke, duurzame natie heeft veel meer nodig dan rijkdom en materiële, technologische kennis!
Het is duidelijk dat er een dimensie ontbreekt in het onderwijs. Onderwijs zou de belangrijkste vragen moeten beantwoorden: Wat is de mens? Waarom is hij hier? Wat motiveert hem? Wat is het doel van het leven? Wat is de weg naar vrede? Hoe moet een natie haar hulpbronnen gebruiken? Hoe moeten we omgaan met onze medemens?
Kan een man of vrouw beweren volledig opgeleid te zijn zonder kennis van het door God bedoelde doel van het leven? Te vaak antwoordt het onderwijs: “Er zijn geen ultieme waarden of antwoorden … We kunnen nooit absoluut zeker weten.” Is het dan een wonder dat de westerse beschaving stuurloos ronddobbert?
